De gebouwen van het Sint-Michielscollege, zoals ik ze mij herinner, waren slechts een fractie van hetgeen ze momenteel voorstellen. Het hoofdgebouw bij de ingang bevatte op de gelijkvloerse verdieping een aparte eetruimte voor de leraars (links aan de ingang, tegenover de trap) (huidige 'receptie', nvdr) en de kantine (die tevens gebruikt werd als turnzaal: vandaar de geurtjes die af en toe bleven hangen tijdens de midagpauze ...). Wanneer turnleraar Van den Langenbergh het in zijn hoofd haalde om ons over de bok te laten springen, waren de betonnen steunpilaren van de turnzaal/refter de gedroomde plaats om je te verstoppen, ik kan het weten ... Op de benedenverdieping bevond zich tevens het 'kot' van secretaris Jef Daems. Daar lagen -zo werd verteld- de examenvragen opgeslagen in één of andere kluis. Op de eerste verdieping van het hoofdgebouw bevonden zich het secretariaat, het bureau van de 'Sus' (koosnaam van directeur Leo Verduyn, die deze titel heeft gekoesterd ...), een aantal leslokalen en een kapel. Naast het hoofdgebouw stond een L-vormige laagbouw met naar schatting een 10-tal leslokalen. De opbergruimte van de fietsen, aanvankelijk op de speelplaats, werd na verloop van tijd verplaatst naar de achterzijde van deze leslokalen. Net naast het leslokaal van 'meester' Laporte (destijds was dit lokaal A6, nvdr) vonden de verstokte rokers een gedroomd toevluchtsoord in ... de toiletten. Hoewel uiteraard niet toegelaten, werd ook achter het leslokaal van 'meester' Buys (lokaal C5, nvdr) menige pauze gerookt. Toen ik afstuurde, begonnen de uitbreidingswerken en werden (eindelijk) meisjes toegelaten op het Sint-Michielscollege.

(Ghislain Dedroog, promotie 1982)

1987, mijn startjaar in het Sint-Michielscollege, was het eerste schooljaar waarin zowel de hogere als de lagere cyclus gemengd waren. Voor mij was dit een hele aanpassing aangezien ik van een meisjesschool kwam. Dankzij de komst van de meisjes begon het college stilaan uit zijn voegen te barsten: wij waren al met 5 eerste jaren. Wegens een tekort aan meisjes bleef 1E nog wel een volledige jongensklas.
1987 was ook het jaar dat men in het zesde begon met de grote Chrysostomosacties. Van mijn jaren aan het college herinner ik mij nog een show à la 'Doet ie het of doet ie het niet', de Berlijnse Brandenburgse Poort in de sporthal uitgelegd met muntstukken en een schattenjacht waarbij de Schotense straten onveilig werden gemaakt. De Chrysostomosviering van ons jaar moest in niets onderdoen voor de vorige initiatieven. Net zoals de kunstenaar Christo hebben we immers héél de school ingepakt in grote vellen plastiek. Milieubewust als we waren, verkochten we dit inpakmateriaal per m² voor projecten in Burkina Faso. Wij waren ook het eerste jaar dat, naar aloude Amerikaanse traditie, een heus Prombal organiseerde. Een gewoonte die nog wordt voortgezet. In het zesde kregen wij ook de kans om een week op uitwisseling te gaan naar het Poolse Tarnow, de zustergemeente van Schoten. Deze ervaring en vele andere herinneringen maken dat ik het Sint-Michielscollege nog steeds een warm hart toedraag.

(Nele Vervoort, promotie 1993)

De school was voor mij geen onbekende. Broer en zussen waren mij al voorgegaan. Met gevolg dat ik vooral bekend stond als "zus van". Dit heeft me echter niet weerhouden om mijn eigen weg te gaan. Al snel ontdekte ik de extra activiteiten op school. In*form (het schoolkrantje), zingen met Kerstmis, het schooltoneel, de gouden Michieltjes, ... maakten mijn schoolloopbaan interessant. Wat mij ook sterk is bijgebleven, zijn de vastenacties. Elk jaar werd er een enorm project op poten gezet. De hele school stortte zich op het project om het tot een goed einde te brengen. Het is ons zelfs gelukt om een 24 uren-lesmarathon te organiseren! 's Nachts een les Noors, dat vergeet je niet zo snel. En wie herinnert zich de beroemde Sint-Michielsvieringen niet. Als een bende criminelen werden we onder politiebegeleiding vervoerd naar de kerk. Bekijks hadden we zeker en vast. Aan mijn tijd op Sint-Michiel denk ik nog zeer regelmatig terug. De lessen TO van dhr. Dirickx, de lessen Frans waar ik vaak niet veel van begreep, de talrijke uurtjes wiskunde in het lokaaltje van dhr. Kerstens, ons fantastisch toneel waar we mee in het Paleis gespeeld hebben, ... Dit alles heeft mijn toekomst bepaald. Ik geef les in een middelbare school en doe dit met veel enthousiasme, zoals mijn leerkrachten van toen dat ook deden.

(Maai De Swaef, promotie 2002)